بسم رب الشهدا و الصدیقین دلم کرده هوای سرزمینی/که میگویند چون جنت قشنگ است همان جایی که شاهی خوب دارد/برای شاه این دل تنگٍ تنگ است منم آری گدایی بی سرو پا / که می آید به درگاهت گدایی تفقُّد کن گدای بینوا را / تو که عرش و زمین را پادشاهی زِ درد حسر

سکوتی غریب و دلگیر تمام فضای کربلا را فرا گرفته استو سیاهی شب وادی طف را در مشتو فقط باد گرمی از سوی فرات به خیمه ها می وزد، هر از چندی صدای قهقهه کودکی که مادری را به بازی گرفته استسکوت را بر هم می زند عباس علمدار سپاه حسین کمی آنطرفتر با زهیر قدم

اقتدا به پیشانی تو... اگر می توانستم همچون تو، پنهان ترین گریه هایم را اندرز جاودانه انسان کنم، دلم بلورِ باران می شد و آوازم رشک فرشتگان.. .. با صدای دعاهای تو، گمگشتگان، راه خانه حقیقت را پیدا می کنند و خفتگانِ مهجور به بیداری وصل می رسند. صدایت را